ένα βέλος διασχίζει τον νορβηγικό αέρα και πέφτει στις καρδιές μας σαν νιφάδα χιονιού.
ένα βράδυ εφηβείας, δυο κεριά και τα φύλλα του φθινοπώρου.
γραμμένο στα ύδατα…..
‘94. Carl-Michael Eide drums και φωνητικά, Vicotnik κιθάρες και φωνές απόκοσμες, Skoll μπάσο.
‘97. το τέλος μετά από ένα ep και ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ.
αβαν γκαρντ. ένα μίγμα τζαζ και μαύρου μετάλλου. πρωτόγνωρο.
κάτι σαν τον Πολίτη Κέιν του Όρσον Ουέλς που έκανε την υπέρβαση στα νιάτα του και δεν την ξεπέρασε ποτέ.
(με μια μικρή προσωπική ένσταση ότι η Δίκη είναι η καλύτερη ταινία του, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.)
Πολύ γρήγορο τέλος.
Όχι άδοξο αν σκεφτεί κανείς τη συνέχεια των δημιουργών του (DHG,Virus) και τα αριστουργήματα που προέκυψαν από το κάθε συγκρότημα, αλλά πάντα θέλαμε κι άλλο.
Όταν μάθαμε για επανένωση που τελικά δεν ευόδωσε, απογοήτευση.
Βέβαια ίσως και να χάλαγε η μαγεία μετά, ποιος ξέρει.
Τρεις λέξεις και πέντε τελείες.
ved
buens
ende
…..
ο χειμώνας έρχεται χαμογελώντας.
No comments:
Post a Comment